Łyżwiarstwo synchroniczne to inaczej zespołowy turniej i jazda figurowa na lodzie. Co warto wiedzieć o tej dyscyplinie? Sprawdź!
Łyżwiarstwo synchroniczne to dyscyplina, która robi ogromne wrażenie, wymagając od zawodników precyzji i współpracy. Na czym dokładnie polega? Jakie są jej zasady? Sprawdź, co warto wiedzieć na temat tej odmiany łyżwiarstwa.
Łyżwiarstwo synchroniczne to stosunkowo młoda dyscyplina sportowa. Jej początki sięgają lat 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, ale dopiero w 1994 roku została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Unię Łyżwiarską (ISU) jako jedna z konkurencji łyżwiarstwa figurowego. Pierwsze Mistrzostwa Świata Juniorów odbyły się w 1996 roku. W tej dyscyplinie na lodzie występuje cała drużyna, zwykle kilkanaście osób. Tworzą one razem wspólny, zsynchronizowany układ.
Drużyny, zwane formacjami, liczą od 8 do 20 zawodników. Ich zadaniem jest jazda w perfekcyjnej synchronizacji, tworzenie formacji takich jak koła, linie, bloki czy młyny oraz wykonywanie kroków i przejść. Skoki czy piruety są ograniczone i pojawiają się zwykle tylko w wybranych momentach programu. W przeciwieństwie do jazdy solowej czy par, najważniejsze jest tu jednolite, zespołowe wykonanie i widowiskowe figury grupowe.
Program w tego typu łyżwiarstwie trwa od kilku do kilkunastu minut, w zależności od kategorii i musi zawierać określony zestaw obowiązkowych elementów. Ważną zasadą jest także zachowanie odpowiednich odległości między zawodnikami, aby przejazd był bezpieczny mimo dużej prędkości i gęstego ustawienia na lodzie. Sędziowie oceniają nie tylko poprawność techniczną, ale też choreografię, wrażenie artystyczne i ogólną spójność programu.
W tego typu łyżwiarstwie odbywają się zawody międzynarodowe i krajowe, w tym Mistrzostwa Świata w kategorii Senior oraz Mistrzostwa Świata Juniorów/ Junior World Challenge Cup dla młodszych drużyn. Zawody te składają się zwykle z dwóch części: Short Program (program krótszy) dla kategorii Senior i Junior oraz Free Skating (program dowolny) dla wszystkich kategorii.
Programy muszą zawierać obowiązkowe elementy wyznaczone w przepisach ISU, a drużyny są oceniane przez panel sędziowski pod względem techniki i komponentów artystycznych. Drużyna międzynarodowa w zawodach ISU najczęściej składa się z 16 łyżwiarzy (w Senior, Junior, Novice Advanced) – liczba ta jest ustalana regulacjami ISU. Zawody są punktowane według sumy ocen z obu części, a w przypadku remisu decyduje wyższa ocena programu dowolnego.
W zawodach mogą startować zarówno kobiety, jak i mężczyźni – drużyny są mieszane. O przynależności do kategorii wiekowej decyduje wiek zawodników liczony na dzień 1 lipca poprzedzającego sezon. Obowiązują następujące limity:
Absolutną podstawą jest nauka jazdy na łyżwach figurowych – najlepiej jak najwcześniej. Następnie należy przejść do etapu nauki jazdy figurowej – tak, aby samodzielne wykonywanie podstawowych figur nie sprawiało nam żadnego problemu. Dopiero później można dołączyć do formacji, w której będziesz ćwiczyć akrobacje w towarzystwie innych osób. Jazdy synchronicznej nie da się nauczyć bez pomocy profesjonalnego instruktora. Z tego powodu należy zgłosić się do odpowiedniej szkółki łyżwiarskiej bądź zapisać tam dziecko możliwie jak najwcześniej, jeśli tylko wykazuje chęć do jazdy na łyżwach.
Niestety nie. W przypadku jazdy profesjonalnej dużo determinuje wiek – oficjalne kategorie dotyczą szczególnie ludzi młodych. Ponadto jazda synchroniczna polega na mocnej współpracy z innymi oraz wymaga znacznie większej wytrzymałości niż zwykłe, rekreacyjne ślizganie. Profesjonalni łyżwiarze synchroniczni uczą się jeździć na łyżwach figurowych już od najmłodszych lat, a osiągnięte przez nich wyniki to lata trudnych treningów i upadków. Jazda w grupie wymaga jeszcze więcej skupienia i panowania nad swoimi ruchami – jeśli jedna osoba popełni błąd, pokrzywdzonych może być znacznie więcej.
Oczywiście to nie oznacza, że jeśli nie zacząłeś trenować amatorsko łyżwiarstwa figurowego jako dziecko, to możesz zapomnieć o jeździe synchronicznej. Jeszcze kilka lat temu nauczyciele łyżwiarstwa odsyłali do domu wszystkich dorosłych chętnych na naukę. Nawet nastolatki były określane jako „za stare”, aby zaczynać zawodową karierę w łyżwiarstwie. Obecnie nikogo nie dziwi już widok początkującej osoby dorosłej na profesjonalnym treningu.
Łyżwiarstwo figurowe synchroniczne to widowiskowa i wymagająca dyscyplina, w której istotną rolę odgrywa praca zespołowa i precyzja. Łączy ona w sobie elementy sportu, tańca i sztuki, tworząc na lodzie harmonijny spektakl. Warto poznać tę odmianę łyżwiarstwa, ponieważ pokazuje, jak wiele można osiągnąć dzięki współpracy na tafli lodowiska.
