Koszulki AC Milan retro

Po rozczarowującym sezonie według wysokich standardów Milanu, kampania 1995/96 była szansą na odbudowę i godne zakończenie kadencji Fabio Capello jako trenera. Obrona została wzmocniona, a przybycie George’a Weaha i Roberto Baggio tchnęło nowe życie w atak – obaj zawodnicy zakończyli sezon z dwucyfrową liczbą bramek we wszystkich rozgrywkach.

Po rozczarowującym sezonie według wysokich standardów Milanu, kampania 1995/96 była szansą na odbudowę i godne zakończenie kadencji Fabio Capello jako trenera. Obrona została wzmocniona, a przybycie George’a Weaha i Roberto Baggio tchnęło nowe życie w atak – obaj zawodnicy zakończyli sezon z dwucyfrową liczbą bramek we wszystkich rozgrywkach.

Po rozczarowującym sezonie według wysokich standardów Milanu, kampania 1995/96 była szansą na odbudowę i godne zakończenie kadencji Fabio Capello jako trenera. Obrona została wzmocniona, a przybycie George’a Weaha i Roberto Baggio tchnęło nowe życie w atak – obaj zawodnicy zakończyli sezon z dwucyfrową liczbą bramek we wszystkich rozgrywkach.

Po rozczarowującym sezonie według wysokich standardów Milanu, kampania 1995/96 była szansą na odbudowę i godne zakończenie kadencji Fabio Capello jako trenera. Obrona została wzmocniona, a przybycie George’a Weaha i Roberto Baggio tchnęło nowe życie w atak – obaj zawodnicy zakończyli sezon z dwucyfrową liczbą bramek we wszystkich rozgrywkach.

Alberto Zaccheroni rozpoczął swoją przygodę z Milanem w 1999 roku w spektakularny sposób, prowadząc klub do sensacyjnego mistrzostwa Serie A po kilku sezonach przeciętności. Sezon 1999/00 był mniej udany – obrona tytułu została utrudniona przez zbyt wiele remisów, a europejska kampania zakończyła się wcześnie.

Mało znany Arrigo Sacchi zszokował świat włoskiego futbolu, gdy latem 1987 roku został mianowany trenerem Milanu. Przybył z nowymi pomysłami oraz nowymi zawodnikami, takimi jak Carlo Ancelotti i dwóch genialnych Holendrów – Marco van Basten i Ruud Gullit.

Trzy wcześniejsze kampanie Milanu w Pucharze Europy zakończyły się porażką z hiszpańskimi drużynami, więc choć w sezonie 1962/63 mistrzowie Hiszpanii zostali uniknięci, finał przyniósł starcie z innym potężnym zespołem z Półwyspu Iberyjskiego – Benficą. Był to najtrudniejszy mecz kampanii, w której Milan wyeliminował rywali z Luksemburga, Anglii, Turcji i Szkocji, przy ogromnej liczbie bramek – głównie za sprawą naturalizowanego napastnika José Altafiniego, który zakończył rozgrywki z 14 golami w zaledwie 9 meczach.

Katalończycy byli w lepszej formie, a Milan musiał radzić sobie bez filarów defensywy – Franco Baresiego i Alessandro Costacurty, którzy byli zawieszeni. Jednak wszystkie problemy zostały szybko zapomniane dzięki oszałamiająco dominującemu występowi i czterem bezodpowiedziowym bramkom zdobytym przez Savicevicia, Desailly’ego oraz dwukrotnie przez Massaro.

Była klubowa legenda, Fabio Capello, przejął zespół od Arrigo Sacchiego w 1991 roku i zapoczątkował nową erę z bardziej pragmatycznym stylem gry – stylem, który okazał się niezwykle skuteczny i przyniósł ogromne sukcesy w ciągu kolejnych pięciu lat. Sezon 1993/94 przyniósł trzeci z rzędu tytuł mistrza Serie A dzięki drużynie, która rzadko strzelała wiele bramek, ale była niemal nie do przejścia w defensywie – Milan nigdy nie zdobył więcej niż dwóch bramek w jednym meczu i tylko raz stracił więcej niż jednego gola.

Hołd dla ikonicznych lat 60., złotej ery, która ukształtowała dziedzictwo AC Milan i odmieniła oblicze światowej piłki nożnej. W tej przełomowej dekadzie Rossoneri osiągnęli światową renomę, zdobywali historyczne trofea i zbudowali zwycięską tożsamość Klubu.