Na czym polega metoda Billa Squiresa? Długi trening i bieg 

Głównym założeniem, jakie promuje metoda Squiresa jest specyficznie skonstruowany długi bieg, który znacznie odbiega od klasycznego „rozbiegania”. Squires wyszedł z założenia, że organizm musi być hartowany poprzez wplatanie intensywnych odcinków w trakcie trwania długiej jednostki treningowej.

Podczas sesji trwającej od 25 do 32 kilometrów, zawodnik nie utrzymuje stałej prędkości, lecz wykonuje serie tak zwanych „pickups”, czyli przyspieszeń podobnych do tego, co dziś nazywamy interwałami. Zazwyczaj jest to jedna minuta lub kilka minut biegu w tempie maratońskim lub nieco szybszym, po których następuje powrót do spokojniejszego, ale wciąż żwawego rytmu. Takie tempo zmusza mięśnie do pracy przy narastającym zakwaszeniu, co jest kluczowe dla biegaczy, którzy chcą uniknąć słynnej „ściany” po trzydziestym kilometrze.

Dzięki temu, że przyspieszeń dokonuje się w stanie już istniejącego zmęczenia, układ nerwowy adaptuje się do wysokiej intensywności w trudnych warunkach. Cały proces buduje nie tylko wydolność tlenową, ale przede wszystkim wytrzymałość siłową i odporność psychiczną. Squires uważał, że każda minuta spędzona na wyższych obrotach podczas długiego wybiegania procentuje na ostatnich kilometrach startu docelowego, co pozwala zyskać kluczową przewagę na długich dystansach takich jak maraton.

Metoda Billa jest niezwykle efektywna, ponieważ eliminuje monotonię i uczy biegacza, jak kontrolować organizm, gdy zapasy glikogenu zaczynają się wyczerpywać. To właśnie ten dynamiczny etap przygotowań sprawia, że zawodnik staje się bardziej wszechstronny i gotowy na taktyczne zagrywki rywali na trasie.

Efektywność metody Squiresa jest mierzalna nie tylko na dystansie 42 kilometrów, ale również w przygotowaniach do półmaratonu, gdzie intensywny trening pozwala na utrzymanie wysokiej prędkości przez długi czas. Ten etap biegowy wymaga od zawodnika dużej samodyscypliny, ponieważ przerwy między przyspieszeniami nie mogą być zbyt wolne. W metodzie Billa mają one jedynie pozwolić na lekkie uspokojenie oddechu przed kolejnym gwałtownym zwiększeniem tempa. 

Wykorzystanie tej metody pozwala na optymalne przygotowanie fizjologiczne, co sprawia, że maraton można kontrolować od początku do końca. Mimo upływu lat, koncepcje Squiresa pozostają aktualne, stanowiąc doskonały fundament dla każdego, kto traktuje bieganie w sposób ambitny i chce stale przesuwać granice swoich możliwości.

Legendarny szkoleniowiec z Bostonu zrozumiał, że aby skutecznie rywalizować na królewskim dystansie, trening biegacza musi symulować narastające zmęczenie oraz zmienność tempa, z którą zawodnik mierzy się na trasie. Jego koncepcja to nie tylko zwykły bieg, ale precyzyjnie zaplanowany proces, który uczy organizm, jak radzić sobie w najbardziej krytycznych momentach rywalizacji.

Dzięki takiemu podejściu maraton staje się dla zawodnika przestrzenią znaną, a nie walką z niewiadomą, co przekłada się na realne wyniki i rekordy życiowe.