Spławik waggler – montaż i sposób połowu

Waggler to spławik o charakterystycznej, wydłużonej budowie, którego cechą rozpoznawczą jest jednopunktowe mocowanie u dołu korpusu. W przeciwieństwie do tradycyjnych spławików montowanych na stałe w dwóch punktach waggler zwisa swobodnie na żyłce podczas rzutu.

Głównym przeznaczeniem wagglera jest łowienie na dystanse. Jest ono możliwe dzięki aerodynamicznemu kształtowi i dociążeniu spławika, często zbudowanemu już w niego, co daje kompletny zestaw. W ten sposób możesz zarzucić go nawet do 60 metrów. Co więcej, również w tej odległości jego budowa nie tylko zapewnia dokładne rzuty, ale też reaguje na manewrowanie żyłką kołowrotka. Możesz łatwo zatopić waggler, a on świetnie sygnalizuje branie. Co więcej, podmuchy wiatru i prądy powierzchniowe mu niestraszne.

Zrozumienie elementów budowy wagglera pozwala na lepsze dopasowanie go do warunków nad wodą. To z kolei przekłada się na skuteczniejsze łowienie ryb, również na łowiskach, które są pod tym względem po prostu w jakiś sposób trudniejsze. 

• Antena to długa część spławika, wykonana zazwyczaj z pawiego pióra, plastiku lub rurki sarkandy. Może być pusta w środku (większa wyporność) lub pełna (większa czułość).
  
• Korpus to pogrubiona część wykonana z balsy lub pianki, zapewniająca wyporność. Istnieją też wagglery proste (bez korpusu), idealne na płytkie i spokojne wody.
  
• Grot/końcówka to jaskrawo pomalowany czubek anteny, widoczny z dużej odległości.
  
• Stopka to miejsce mocowania spławika. Często zakończona metalowym lub mosiężnym oczkiem. Wiele modeli posiada tu wymienne talerzyki (podkładki) do regulacji obciążenia własnego.

Prawidłowy montaż to klucz do uniknięcia splątań. Taka metoda pozwala wagglerowi działać właściwie bez ryzyka, że żyłka się zaplącze, co uniemożliwi połów. Oto najpopularniejszy sposób montażu stałego, czyli takiego, który jest stosowany, gdy głębokość łowiska jest mniejsza niż długość wędziska.

1. Na żyłkę główną nawlecz specjalny łącznik do wagglera (tak zwany adapter z agrafką i krętlikiem). Dzięki niemu szybko wymienisz spławik bez demontażu całego zestawu.
   
2. Zablokuj adapter z dwóch stron za pomocą dużych śrucin (na przykład typu AAA lub BB) lub gumowych stoperów. To one ustalają grunt.
   
3. W odległości około 2/3 głębokości łowiska od spławika umieść grupę śrucin skupionych (to obciążenie główne).
   
4. Poniżej obciążenia głównego rozmieść 1-2 mniejsze śruciny, które będą sygnalizować brania.
   
5. Zakończ żyłkę główną mikrokrętlikiem, do którego dowiążesz przypon z haczykiem. Krętlik zapobiega skręcaniu się żyłki podczas holu i zwijania zestawu.

Najczęstszym błędem jest zbyt bliskie montowanie śrucin obok spławika, co powoduje splątanie w powietrzu. Połów utrudniać może również skręcanie się żyłki w sprężynkę, jeśli długi przypon jest zastosowany bez krętlika. Z tego powodu wskazany jest mały krętlik, na przykład w rozmiarze 20-24.

Jeśli montujesz śruciny, zadbaj o to, aby były wykonane z ołowiu, który jest odpowiednio miękki i nie uszkodzi głównej żyłki. Możesz też stosować specjalne gumowe blokady przy adapterze, a następnie śruciny montować na silikonowej rurce, co również zabezpiecza żyłkę.

Czasem zdarza się, że żyłka się nie zatapia pod wodą, przez co tworzy się balon przeciągający spławik w inne miejsce, zwłaszcza przy silnym wietrze. Rozwiązaniem jest zanurzenie szczytówki wędki pod wodą i szybkie dwa obroty kołowrotkiem.

Wędkując metodą odległościową w Polsce, musisz pamiętać o przepisach zawartych w Regulaminie Amatorskiego Połowu Ryb (RAPR) oraz lokalnych zezwoleniach:

• metoda odległościowa pozwala na łowienie daleko od brzegu, ale pamiętaj, że nie zwalnia Cię to z obowiązku zachowania minimum 10 metrów odstępu od innych wędkarzy (przy metodzie spławikowej),
  
• na spławik (w tym waggler) możesz łowić jednocześnie na dwie wędki, pod warunkiem że nie koliduje to z innymi ograniczeniami łowiska,
  
• pamiętaj o wymiarach i okresach ochronnych – wagglerem często łowi się duże leszcze i liny, które mają swoje specyficzne limity dobowe w wielu okręgach PZW.