Ile waży zawodnik sumo? Przeciętna waga ciała i zdrowie zapaśników sumo

• W profesjonalnym sumo nie ma kategorii wagowych ani maksymalnego limitu masy ciała.
• Najcięższy profesjonalny rikishi, Ōrora Satoshi, osiągnął masę 292,6 kg.
• Duża masa pomaga utrzymać stabilność i utrudnia wypchnięcie z dohyō, ale nie zastępuje szybkości, równowagi i techniki.
• Zawodnicy sumo mają dużo tkanki tłuszczowej, ale jednocześnie wyróżniają się bardzo wysoką masą mięśniową i beztłuszczową.
• Wysoka masa może zwiększać długoterminowe ryzyko zaburzeń metabolicznych i chorób układu krążenia.

W profesjonalnym sumo nie ma kategorii wagowych ani górnego limitu masy ciała, dlatego różnice między zawodnikami bywają bardzo duże. Wśród aktywnych rikishi można spotkać zarówno zapaśników ważących niewiele ponad 100 kg, jak i zbliżających się do 200 kg. Przykładowo jeden z najpopularniejszych obecnie sumitów Hōshōryū ma około 150 kg, natomiast inny, Ōnosato, waży 190 kg.

Duża waga może utrudniać przeciwnikowi wypchnięcie zawodnika poza dohyō i pomagać w utrzymaniu stabilnej pozycji, ale sama nie gwarantuje sukcesu. W historii najwyższych dywizji występowali także znacznie lżejsi rikishi, którzy przewagę budowali szybkością, balansem i techniką. Dlatego masa jest w sumo ważnym atutem, lecz pozostaje tylko jednym z elementów skutecznej walki.

W przypadku zawodników najwyższej dywizji sumo warto przyjąć, że typowy zapaśnik waży około 150-160 kg i mierzy mniej więcej 185 cm. W jednym z zestawień obejmujących 25 rikishi z najwyższej dywizji makuuchi średnia waga wyniosła 161,2 kg przy 186,3 cm wzrostu. To wartości orientacyjne, ponieważ skład dywizji zmienia się wraz z kolejnymi turniejami i awansami zawodników, a nie każdy zawodnik sumo ma identyczną budowę. Pokazuje to jednak, jak wysokie BMI mają sumici.

Ile ważył najcięższy mistrz sumo? Jednym z najsłynniejszych bardzo ciężkich rikishi był Konishiki Yasokichi. Oficjalny profil Japońskiego Stowarzyszenia Sumo podaje przy nim 275 kg masy ciała i 184 cm wzrostu. Konishiki osiągnął rangę ōzeki, czyli drugą najwyższą rangę w zawodowym sumo, i trzykrotnie wygrał turniej najwyższej dywizji. Pozostaje on jednym z najbardziej utytułowanych zawodników o tak dużej masie.

Jeszcze cięższy był Ōrora Satoshi, czyli pochodzący z Rosji Anatolij Michachanow. We wrześniu 2018 roku zanotowano u niego 292,6 kg, co jest rekordem profesjonalnego sumo. Jego najwyższą pozycją było makushita 43, czyli miejsce w trzeciej dywizji licząc od mistrzowskiej. To pokazuje, że rekordowa masa nie musi oznaczać wejścia do ścisłej czołówki.

Sylwetka zapaśników sumo to połączenie dużej ilości tkanki tłuszczowej i wyjątkowo rozwiniętej masy beztłuszczowej. W badaniu Hattoriego z 1999 roku, obejmującym 36 profesjonalnych sumitów, średni poziom tłuszczu wynosił zaledwie 26,2%. Jednocześnie wraz z poziomem sportowym rosły masa mięśniowa i całkowita masa beztłuszczowa.

Z kolei badanie Kearnsa wykazało średnio 33,9% tkanki tłuszczowej oraz 76,8 kg masy beztłuszczowej u badanych sumitów. Grubość części mięśni była u nich o 18-35% większa niż w grupie kontrolnej. Oznacza to, że wysoka masa ciała zawodnika nie wynika wyłącznie z tłuszczu, lecz także z bardzo silnie rozwiniętej muskulatury.

Duża masa ciała nie oznacza automatycznie, że aktywny rikishi ma zły stan zdrowia metabolicznego. Publikacja naukowa z 1996 roku autorstwa J.H. Karama, omawiająca związek tłuszczu trzewnego z insulinoopornością, wykazała u trenujących zapaśników stosunkowo mało tłuszczu trzewnego, prawidłową glukozę i brak dyslipidemii mimo znacznej otyłości podskórnej. Intensywny trening może więc czasowo ograniczać część niekorzystnych zmian metabolicznych.

Mimo wszystko taka masa nie jest bezpieczna. U zawodników obserwowano nieprawidłowości dotyczące lipidów, a u młodych sumitów także wyższe ciśnienie. Z czasem rosnąć może ryzyko chorób takich jak cukrzyca typu 2 czy schorzenia sercowo-naczyniowe, dlatego ważne są kontrola glukozy, poziomu cholesterolu i trójglicerydów.

Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie o wagę japońskich zapaśników, bo w profesjonalnym sumo nie obowiązują kategorie wagowe. Jedni zawodnicy przekraczają 200 kg, inni są znacznie lżejsi. Duża masa może ułatwiać utrzymanie pozycji, ale sama nie daje mistrzostwa. Równie ważna jest dynamika, równowaga, technika i przygotowanie fizyczne.