Korfball to holenderska dyscyplina zespołowa. Przypomina ona koszykówkę, gdyż polega na wrzuceniu piłki do małego kosza. Poznaj jej świat!
Korfball to sport drużynowy, w którym kobiety i mężczyźni grają razem w jednej drużynie. To dynamiczna gra bez kontaktu fizycznego, która wymaga od graczy współpracy i precyzji. Poznaj razem z nami korfball – zasady, historię oraz podobieństwa i różnice z innymi sportami!
Korfball to w pełni koedukacyjna dyscyplina zespołowa. Wywodzi się ona z Holandii i polega na wrzuceniu piłki do specjalnego kosza zwanego korfem. Jest on zawieszony na wysokości 3,5 metra i nie posiada tablicy jak w klasycznej koszykówce, więc jak nigdzie indziej liczy się tu precyzja. Boisko dzieli się na dwie strefy, a każdy zawodnik kryje rywala tej samej płci. Dzięki temu gra jest sprawiedliwa i każdemu oferuje równe szanse.
Cechą charakterystyczną tego sportu jest duży nacisk na współpracę. To zdecydowanie nie jest dyscyplina dla indywidualistów. Gra wymaga:
Historia tego sportu zaczyna się w 1902 roku. Holenderski nauczyciel wychowania fizycznego Nico Broekhuysen wizytował Szwecję i zaobserwował tam miejscową grę zwaną ringboll. Po powrocie do Amsterdamu postanowił stworzyć jej własną odmianę, która będzie miała prostsze zasady. Oprócz tego zależało mu na tym, aby zaangażować w aktywność zarówno chłopców, jak i dziewczęta. W ten właśnie sposób powstał korfball. Sport ten cztery lata później, w 1906 roku doczekał się pierwszego oficjalnego klubu, który zresztą funkcjonuje do dziś – HKC ALO.
Droga tej dyscypliny nie była jednak łatwa. Na początku XX wieku niektórym nie mieściło się w głowie, że kobiety i mężczyźni mogą rywalizować na równych zasadach. Kontrowersje wywoływały również stroje zawodniczek, które odsłaniały kolana i kostki. Choć dzisiaj trudno w to uwierzyć, w tamtych czasach uważano taki ubiór za dalece niestosowny. Artykuły krytykujące ten sport były publikowane nawet w holenderskiej prasie. Oprócz tego rozwój korfballu został zahamowany przez dwie wojny światowe.
Pomimo wszelkich trudności, dyscyplina cały czas stopniowo zdobywała popularność. W 1920 oraz 1928 roku korfball został zaprezentowany jako sport demonstracyjny na igrzyskach olimpijskich. W 1933 roku w Antwerpii powołano natomiast do życia Międzynarodową Federację Korfballu (IKF). Prawdziwy rozwój nastąpił jednak po II wojnie światowej. Od 1978 roku rozgrywane są mistrzostwa świata, a od 1985 roku korfball jest jedną z dyscyplin podczas World Games. Dziś zasięg tego sportu sięga ponad 70 krajów na sześciu kontynentach.
Ta holenderska dyscyplina ma również dosyć rozbudowaną historię w Polsce. Początki korfballu w naszym kraju sięgają końcówki lat 80. W sierpniu 1987 roku w Olsztynie odbył się pierwszy kurs oraz mecz pokazowy. W tym samym czasie kilku Polaków szkoliło się już w Holandii, co zaowocowało powstaniem pierwszych klubów studenckich. Już w październiku 1987 roku powołano Akademicką Federację Korfballu, a rok później Polska dołączyła do Międzynarodowej Federacji Korfballu. Przełom nastąpił w 1993 roku, kiedy dyscyplina została dopuszczona do uprawiania przez dzieci i młodzież.
W tym momencie rozwój dyscypliny nabrał tempa. W 1994 roku powstała Polska Federacja Korfballu, którą później przekształcono w Polski Związek Korfballu (PZKorf). Od tego momentu polscy zawodnicy zaczęli regularnie uczestniczyć w międzynarodowych rozgrywkach. W 2017 roku Wrocław był gospodarzem World Games, czyli największej światowej imprezy sportów nieolimpijskich. Reprezentacja Polski w korfballu zajęła na tej imprezie ósme miejsce.
Polskie drużyny mogą się pochwalić licznymi sukcesami. W 1998 roku AWF Warszawa zdobył srebro na Akademickich Mistrzostwach Europy w Cetniewie. Historyczny wynik reprezentacji Polski miał miejsce rok później, kiedy biało-czerwoni zajęli siódme miejsce na mistrzostwach świata w Australii. Królem strzelców turnieju został wtedy Artur Dąbrowski. Duże powody do świętowania przyniosły ostatnie lata. W 2022 roku reprezentacja sięgnęła po złoto w korfball beach, czyli plażowej odmianie tego sportu. Królową strzelców turnieju rozgrywanego w Maroku została kapitan, Tamara Siemieniuk.
Na pierwszy rzut oka korfball przypomina nieco koszykówkę, ale wystarczy chwila obserwacji, aby dostrzec wyraźne różnice. Przede wszystkim nie ma tu miejsca na brutalne starcia i przepychanki, ponieważ gra jest całkowicie bezkontaktowa. Cała rozgrywka opiera się na szybkim podawaniu piłki i drużynowej współpracy. Każdy atak fizyczny lub próba siłowego odebrania piłki jest karana przez sędziego rzutem wolnym. Z tego powodu korfball uchodzi za jedną z najbezpieczniejszych gier zespołowych.
Standardowa drużyna liczy ośmiu zawodników. Są to zawsze cztery kobiety i czterech mężczyzn. Na boisku każdy gracz ma swoje miejsce. Zarówno w strefie ataku jak i obrony znajduje się po dwóch przedstawicieli danej płci. Głównym celem gry jest trafienie piłką do umieszczonego na wysokim słupie kosza przeciwnika. Warto tylko pamiętać o jednym „ale”: nie wolno kozłować ani biegać z piłką. Jedyne, co można wykonać to podanie do partnera lub rzut do kosza.
Brzmi prosto? Szczegółowe reguły nieco komplikują sprawę. Obrońca, który kryje zawodnika tej samej płci, ma prawo zablokować rzut, jeśli znajduje się w zasięgu wyciągniętej ręki. Nazywa się to „zasadą bronionego rzutu”. Dynamikę meczu kompletnie zmienia fakt, że po drugiej zdobytej bramce role się odwracają: obrona staje się atakiem i odwrotnie. Jeśli wynik długo się nie zmienia, strefy te zmieniają się co dwie minuty. Sam mecz trwa 2 × 25 minut, a każda drużyna ma 25 sekund na oddanie rzutu.
Tak naprawdę podobieństwa pomiędzy korfballem a koszykówką kończą się na wrzucaniu piłki do kosza. W rzeczywistości różnic jest więcej. Przede wszystkim korfball to sport koedukacyjny. W koszykówce nie ma meczów łączących ze sobą udział kobiet i mężczyzn. Ważna różnica kryje się także w konstrukcji kosza. Model używany w klasycznej koszykówce ma tablicę, od której można odbić piłkę. Tego elementu brakuje w koszu do korfballu. Inny jest też sposób poruszania się. W holenderskiej grze nie wolno biegać z piłką i kozłować.
Inaczej wygląda także obrona. W koszykówce punkt jest zaliczany za każdym razem, jak piłka wpadnie do kosza. W korfballu funkcjonuje zasada „bronionego rzutu”, która sprawia, że nie będzie on uznany, jeżeli obrońca stoi twarzą do rzucającego z wyciągniętą ręką. No i oczywiście to, co najbardziej rzuca się w oczy: korfball nie jest grą kontaktową, czego nie można powiedzieć o koszykówce. Tym, co łączy oba sporty, są niewątpliwie ogromne emocje, ale zasady są skrajnie różne.
Plac gry w korfballu różni się od tego znanego z meczów koszykówki. W wersji halowej boisko ma wymiary 40 × 20 metrów i jest podzielone na dwie równe kwadratowe strefy (obrony i ataku). W każdej z nich nieco odsunięty od linii bocznej stoi wysoki na 3,5 metra słup z koszem. To właśnie jego trzeba „ustrzelić”, a kosz bez tablicy wcale nie ułatwia tego zadania. Na boisku znajdują się również specjalne punkty takie jak na przykład miejsce do wykonywania rzutów karnych (2,5 metra od linii końcowej).
W zależności od odmiany gry zmieniają się rozmiary boiska. Mecze na świeżym powietrzu toczą się na arenie o wymiarach 60 × 30 metrów, natomiast wersja plażowa posiada boisko o proporcjach 30 × 15 metrów. Niezależnie od wersji, podstawa jest jednak dokładnie taka sama: dwa kosze ustawione naprzeciwko siebie i boisko podzielone na strefy, które wymuszają rotację zawodników. To właśnie ten układ nadaje grze charakterystyczny rytm.
Korfball nie wymaga skomplikowanego sprzętu do gry. Wystarczy piłka i dwa słupki z koszami. Taki kosz można ustawić dosłownie wszędzie – zarówno w hali, na świeżym powietrzu, jak i na plaży. Dzięki swojej prostocie korfball jest sportem, któremu można oddać się w dowolnym miejscu, gdzie jest choć odrobina wolnej przestrzeni A co ze strojami zawodników? Przypominają one te znane z futbolu lub piłki ręcznej. Lekkie, przewiewne i dostosowane do intensywnej gry ubranie w zupełności wystarczy.
Stosowana w korfballu piłka przypomina tą znaną z piłki nożnej. Jej obwód wynosi od 68 do 70,5 centymetrów. Waga mieści się natomiast w przedziale 445-475 gramów. Projektanci przyłożyli dużą uwagę do zachowania futbolówki podczas odbić. Upuszczona z wysokości 180 centymetrów powinna podskoczyć na 110-130 centymetrów. Takie właściwości futbolówki zapewniają płynną grę, a także dynamiczne i precyzyjne podania.
Sport ten jest jedną z najbezpieczniejszych dyscyplin drużynowych. I nie jest to żadna przesada. Wynika to przede wszystkim z zasad, które całkowicie wykluczają kontakt fizyczny pomiędzy graczami. Oprócz tego wymóg krycia rywala tej samej płci dodatkowo niweluje ryzyko kontrowersyjnych sytuacji. Całość uzupełnia bardzo duży nacisk na fair play, dzięki czemu korfball jest dyscypliną pełną szacunku do rywala i zdrowej rywalizacji.
Pomimo bezpieczeństwa, istnieją jednak pewne przeciwwskazania do jego uprawiania. Korfball wymaga biegania, skakania i dynamicznych zmian kierunku. Taka specyfika gry sprawia, że o wcześniejszą konsultację z lekarzem powinny się pokusić osoby mające problemy ze stawami, kręgosłupem czy układem krążenia. Choć jest to mało prawdopodobne, gra może spowodować przeciążenia lub drobne urazy. Rozgrzewka i dobre obuwie powinny jednak zredukować to ryzyko do minimum.
Naprawdę niewiele potrzeba, aby zorganizować amatorski mecz w korfball. Wystarczą dwa kosze, piłka, zgrana ekipa i odrobina chęci. Takie boisko można skonstruować na szybko, chociażby w miejscowym parku. Sport ten ma moc jednoczenia ze sobą ludzi, rozwijania współpracy, a także uczy wzajemnego szacunku. Dzięki niemu można również doświadczyć czegoś odmiennego niż dyscypliny promowane na co dzień. Zbierz znajomych i spróbuj korfballu już dziś!
