Tenisiści, którzy późno zaczynali grać w tenisa – późny wiek a sukces

W profesjonalnym tenisie, wczesne rozpoczęcie treningów daje przewagę. Dziecko szybko rozwija koordynację, technikę i różne automatyzmy ruchowe. Większość zawodników ATP i WTA zaczyna grać między 4 a 7 rokiem życia, a pierwsze regularne treningi odbywa jeszcze przed ukończeniem szkoły podstawowej. 

Nie istnieje jednak granica wieku, po której przekroczeniu sukces staje się niemożliwy. Znacznie ważniejsza jest systematyczność, stopień zaangażowania na treningach, ważny jest także niezależny czynnik, który określić można mianem predyspozycji czy talentu. To, ile godzin spędzi zawodnik na korcie, także ma duży wpływ na poziom jego rozwoju. 

Dla osoby, która chce zostać zawodowcem, rozpoczęcie treningów w wieku kilkunastu lat będzie ogromnym wyzwaniem. Z kolei amatorzy lub ci, którzy marzą o wysokim poziomie klubowym, jak najbardziej mogą wystartować późno. 

Pamiętaj, że część zawodników z późnym startem trenowało wcześniej inne dyscypliny sportowe. 

W tenisa można grać niezależnie od wieku, zacząć go nawet w dorosłym życiu, ale by osiągnąć sukces, potrzeba specyficznej mieszanki talentu, samozaparcia i dobrych predyspozycji fizycznych. Poznaj zawodników, którzy nie zaczynali w dzieciństwie, a mimo tego odnieśli sukcesy. Są dowodem na to, że zawodowstwo jest możliwe nawet pomimo późniejszego niż zwykle startu. 

Dziś zawodnik należy do światowej czołówki ATP, ale przez wiele lat jego głównym sportem był futbol amerykański. Na poważnie zaczął on trenować tenis, mając około 12 lat, kiedy większość zawodowców miała już za sobą setki godzin spędzonych na korcie. 

Shelton nie przechodził typowej ścieżki juniorskiej, rozwijał się w amerykańskim akademickim systemie NCAA, a dopiero później rozpoczął karierę zawodową. Jego historia pokazuje, że można rozpocząć specjalizację nawet w późniejszym wieku. 

Nie zaczął wyjątkowo późno grać rekreacyjnie, ale długo nie zdecydował się na zawodowy tenis. Zawodnik ukończył studia i reprezentował uczelnię NCAA, dopiero później dołączył do ATP. Profesjonalną karierę rozpoczął dopiero mając 22 lata, czyli w wieku, w którym wielu jego rywali miało już za sobą kilka sezonów w ATP. 

Mimo tego, awansował do światowej czołówki, wygrał wiele turniejów i został finalistą imprezy rangi Masters. 

Informacja o tym, że światowi mistrzowie zaczynali karierę w późno nastoletnim wieku, jest raczej mitem – znani zawodnicy, którzy rozpoczęli w wieku 14 lat, rzadko trafiają na szczyty list topowych zawodników światowych. 

Zdarza się natomiast, że dopiero wtedy postanowili zdecydować się na tenis i całkowicie poświęcić dyscyplinie rezygnując z tych, które uprawiali wcześniej. Ci zawodnicy mieli więc kontakt ze sportem, często zawodowym, już od najmłodszych lat i wyłącznie zmienili specjalizację. 

Przykładowo, Jannik Sinner trenował od dziecka narciarstwo alpejskie, a dopiero około 13-14 roku życia wybrał na swoją główną dyscyplinę tenisa. Nie oznacza to jednak, że wcześniej nie miał kontaktu z rakietą – takie przypadki raczej się nie zdarzają. 

Sam moment rozpoczęcia kariery nie decyduje od razu o tym, że ktoś osiągnie mistrzostwo. Duże znaczenie mają osobiste predyspozycje, fizjologia, geny czy szeroko rozumiany talent. Do tego dobry trener, umiejętnie skonstruowany program treningowy pod okiem eksperta i duża liczba jakościowych godzin spędzona na korcie. 

Zawodnik musi rozwijać motorykę, taktykę, przygotowanie mentalne. Po kilku latach treningu przewagę zdobywają osoby, które potrafią trenować świadomie, analizować błędy, regularnie podnosić poziom swoich umiejętności. Ważna jest pokora i wytrwałość. Sam talent i wczesny start rzadko wystarcza do osiągnięcia znaczącej pozycji w świecie tenisa. 

Pierwsze kroki w tenisie można zacząć niezależnie od wieku. Nic nie stoi na przeszkodzie, by nawet senior zajął się amatorską, hobbystyczną grą, choćby pierwszy raz rakietę miał trzymać dopiero na emeryturze. 

Coraz więcej osób rozpoczyna pierwsze kroki na korcie po trzydziestce czy czterdziestce, traktując tenis jako sposób utrzymania zdrowia, dobrej kondycji i ciekawą formę rekreacji. 

Można występować w amatorskich ligach, lokalnych rozgrywkach czy turniejach klubowych, gdzie przeciwnicy często reprezentują podobny poziom (włącznie z późnym startem). W takim przypadku najważniejsza jest regularność, cierpliwość, a celem nie jest przecież ATP ani turniej US Open, tylko dobra zabawa i zdrowa rywalizacja.

Najlepsi zawodnicy tenisowi nabierali doświadczenia od lat, ale nie znaczy to, że późny start uniemożliwia progresję. Uprawianie aktywnego stylu życia procentuje w każdym wieku.

Istnieją zawodnicy, którzy pierwszy kontakt z piłką i rakietą mieli nieco później, niż ich rywale. Są także ci, którzy grali w tenisa amatorsko od dziecka, ale specjalizowali się w innej dyscyplinie, by następnie zmienić ją właśnie na rozgrywki na kortach. 

Choć do zawodowego tenisa i osiągnięcia światowych sukcesów potrzeba wielu czynników jednocześnie (i najlepiej jak najwcześniejszego startu), to amatorsko można zacząć grać w każdym, nawet podeszłym wieku.