Frontenis – sport dla znudzonych tenisem i squashem

Frontenis to dyscyplina sportowa wywodząca się z Meksyku. Jej historia zaczęła juz około 1900 roku. Jest to unikalne połączenie tenisa i tradycyjnej baskijskiej peloty. Jest częścią szerokiej rodziny sportów nazywanych Pelota Vasca.

W największym skrócie: gracze używają rakiet podobnych do rakiet do tenisa, aby uderzać piłkę o ścianę w taki sposób, by przeciwnik nie był w stanie jej poprawnie odbić. To gra niezwykle dynamiczna, wymagająca doskonałej kondycji, orientacji przestrzennej i – co najważniejsze – błyskawicznej reakcji. Piłka po odbiciu od ściany potrafi nabrać niesamowitej rotacji i prędkości, co czyni każdą wymianę nieprzewidywalną.

W squashu kort jest znacznie mniejszy i całkowicie zamknięty. We frontenisie masz znacznie więcej przestrzeni, a piłka porusza się z dużo większą prędkością na dystansie 30 metrów. Squash to gra duszenia przeciwnika w rogach, frontenis to gra zasięgu i potężnych uderzeń.

Główną różnicą jest brak siatki i obecność ścian. W tenisie grasz przeciwko komuś, kto stoi naprzeciwko. We frontenisie Twoim największym sojusznikiem i wrogiem jednocześnie jest ściana. Rakietki są podobne, ale technika poruszania się po korcie jest zupełnie inna. We frontenisie rzadko biegniesz do przodu, częściej asekurujesz boki i tył.

Miejsce rozgrywek we frontenisie nazywa się frontonem. Zapomnij o siatce dzielącej graczy na pół – tutaj wszyscy znajdują się po tej samej stronie rozgrywki. Standardowy kort do frontenisu ma 30 metrów długości i składa się z trzech ścian:

• przedniej (Frontis) – główna ściana, o którą musi uderzyć każda piłka,
  
• boczna (lewa) – pomaga w nadawaniu piłce nietypowych kątów odbicia.
  
• tylna (Rebote) – pozwala na kontynuowanie gry, nawet gdy piłka minie zawodników.
  

Technika we frontenisie to ewolucja tenisa ziemnego, ale z dużo większym naciskiem na pracę nadgarstka. Ze względu na to, że piłka jest bardzo lekka i odbija się w różnych kierunkach z uwagi na wagę, nie trzeba wkładać tyle siły w zamach, co w precyzję i rotację. Najpopularniejszy jest chwyt kontynentalny lub wschodni, pozwalający na szybkie przejście z forhendu do bekhendu. Większość uderzeń to uderzenia płaskie lub z lekkim cięciem, które sprawia, że piłka po uderzeniu o ścianę zachowuje się nienaturalnie. Równie ważne jest zrozumienie dynamiki odbić od ścian bocznych, co ma znaczenie przy odbieraniu, jak i wysyłaniu piłki.

Sprzęt do frontenisa na pierwszy rzut oka wygląda znajomo, ale diabeł tkwi w szczegółach konstrukcyjnych. Rakiety do frontenis wyglądają jak tenisowe, ale są dodatkowo wzmocnione, bo rama musi wytrzymywać większe naprężenia. W związku z tym stosuje się charakterystyczny, większy naciąg, a niekiedy i podwójne struny pionowe. 

Piłki są mniejsze od tenisowych i wykonane ze specjalnej gumy. Silnie się odbijają, bo po uderzeniu o betonową ścianę potrafią przelecieć całą długość 30-metrowego kortu w ułamku sekundy. To sprawia, że mecze bywają wymagające dla początkujących graczy.

W Polsce znalezienie specjalistycznego sprzętu do frontenisu w sklepach stacjonarnych może być wyzwaniem, ale problem ten rozwiązuje internet. Najlepsze oferty pod względem ceny, ale i wyboru znajdziesz w sportowych sklepach internetowych takich jak Decathlon. Możesz też ściągnąć sprzęt z Hiszpanii, jednak będzie to znacznie droższe przedsięwzięcie.

Zanim kupisz własną rakietę, sprawdź, czy w Twojej okolicy jest jakikolwiek fronton lub betonowa ściana o odpowiednich wymiarach – bez tego frontenis pozostanie jedynie teorią!