Jak szybko leci piłka tenisowa? Najszybszy serwis w historii

Sprawdźmy, jak szybko leci piłka tenisowa, ile wynosi najszybszy serwis rakietą w tenisie oraz jakie czynniki pozwalają wygenerować tak potężny pęd. W żargonie sportowym pojęciem „atomowy serwis” określa się uderzenie o tak potężnej sile, że piłka przelatuje nad siatką z prędkością przekraczającą barierę możliwości obronnych rywala. Taki serwis w tenisie pozwala zdobyć czysty punkt, czyli tak zwany as serwisowy, bez kontaktu z rakietą drugiej strony.

Wygenerowanie tak ogromnej energii wymaga perfekcyjnego zgrania całego ciała. Proces ten zaczyna się od stóp i butów, przechodzi przez rotację bioder i pracę mięśni brzucha, a kończy się na gwałtownym ruchu nadgarstka. Ważna jest tutaj biomechanika i płynność, a nie tylko surowa siła mięśniowa. Zawodnik musi trafić piłkę w najwyższym punkcie jej podrzutu, przekazując jej całą masę swojego ciała.

Kto zapisał się na kartach historii jako autor najbardziej niszczycielskiego podania? Oficjalny rekord świata, który uznaje federacja ATP, należy do amerykańskiego giganta. John Isner podczas meczu w Pucharze Davisa w 2016 roku zdołał posłać piłkę z prędkością wynoszącą aż 253 km/h.

Istnieje jednak jeszcze szybszy, choć nieoficjalny rekord prędkości serwisu. W 2012 roku podczas turnieju w Busan Open Challenger, australijski tenisista Samuel Groth zaserwował piłkę o prędkości 263,4 km/h. Choć późniejsze testy stwierdziły, że urządzenia pomiarowe na tym mniejszym turnieju mogły mieć minimalne odchylenia, to wynik ten do dziś budzi ogromny podziw.

Warto również sprawdzić, jak prezentuje się serwis w tenisie kobiet. W kobiecym tenisie absolutny rekord prędkości dzieli się na dwa niesamowite wyniki. Oficjalnie na turnieju głównym Sabine Lisicki na US Open w 2014 roku posłała potężny pocisk z prędkością 210,8 km/h. Z kolei nieoficjalnie Georgina Garcia Pérez zdołała przekroczyć barierę 220 km/h podczas jednych z kwalifikacji w 2018 roku.

Warto wiedzieć, że oficjalny pomiar prędkości piłek w tenisie przez specjalne urządzenia odbywa się w momencie kontaktu z naciągiem rakiety. Piłka po jego uderzeniu osiągnęła prędkość maksymalną na starcie, jednak natychmiast zaczyna zwalniać. Na tor lotu i szybkość mają wpływ różne silne zależności aerodynamiczne. 

Kosmata struktura filcu generuje ogromny opór powietrza, przez co piłka leci wolniej z każdą milisekundą. Co więcej, w momencie odbicia o kort, tarcie podłoża drastycznie redukuje pęd, na kortach Wimbledonu (trawa) spadek prędkości jest najmniejszy, natomiast kort ziemny (mączka) wyhamowuje piłkę najmocniej. W momencie, gdy piłka dochodzi do linii końcowej przeciwnika, pęd potrafi spaść nawet o połowę pierwotnej wartości.

W zawodowych turniejach prędkościomierze dostosowane są do rejestrowania wyników za pomocą zaawansowanych systemów radarowych sprzężonych z kamerami. Amatorzy również mogą sprawdzić swoje możliwości. Najprostszym sposobem jest użycie przenośnego radaru sportowego (podobnego do tych, jakich używa policja), który ustawia się za linią końcową.

Innowacyjnym rozwiązaniem są także inteligentne czujniki montowane w stopce rakiety lub specjalne aplikacje mobilne analizujące nagrania wideo. Narzędzia te mierzą czas lotu od momentu uderzenia do odbicia o kort, wyliczając średnią prędkość podania.

Pogoń za coraz szybszym zagraniem serwisowym trwale zmieniła oblicze tego sportu. Atomowy serwis stał się groźną bronią, która pozwala dominować na korcie i zdominować psychicznie przeciwnika. Pamiętaj jednak, że w parze z czystą mocą zawsze musi iść perfekcyjna precyzja – najszybszy serwis w historii na nic się nie przyda, jeśli piłka wyląduje na aucie. Pracuj nad techniką, dbaj o kondycję i czerp radość z każdego udanego asa na korcie!