Low kick. Co to za technika kopnięć w sportach walki i MMA 

Low kick (z angielskiego niskie kopnięcie, choć polska wersja językowa raczej się nie przyjęła w słowniku fanów sportów walki) to technika polegająca na kopaniu piszczelem lub stopą w nogi przeciwnika. To jedno z podstawowych kopnięć, występujące w regulaminach kickboxingu, boksu tajskiego, boksu birmańskiego oraz MMA. W zależności od zasad danej dyscypliny dozwolone jest trafianie w zewnętrzną lub wewnętrzną stronę nogi.

Głównym celem tej techniki jest pozbawienie zawodnika stabilności i równowagi. Powtarzane trafienia w to samo miejsce prowadzą do narastającego bólu mięśnia, przez co rywal traci możliwość swobodnego poruszania się, a w skrajnych przypadkach nie jest w stanie dłużej utrzymać się na nodze. I właśnie z tego powodu low kick bywa techniką kończącą walkę, szczególnie w kyokushin, boksie tajskim i K-1.

Niska pozycja celu sprawia, że kopnięcie jest trudniejsze do zablokowania niż ciosy skierowane wyżej, a to z kolei przekłada się na jego wysoką skuteczność. Low kick sprawdza się zarówno w walce na dystansie, jak i w bliskiej odległości, gdzie bywa łączony z pracą rąk zbliżoną do klasycznego boksu.

Technika ta pełni kilka funkcji jednocześnie: przede wszystkim pozwala utrzymywać kontrolę nad dystansem dzielącym zawodników, poza tym też ogranicza ruchy przeciwnika i stopniowo osłabia jego nogę, zwiększając ryzyko poważniejszych obrażeń przy każdym kolejnym trafieniu. Właśnie ta wszechstronność sprawia, że low kick jest jedną z najczęściej wykorzystywanych technik nożnych, zarówno u zawodników początkujących, jak i na najwyższym poziomie.

Siła low kicka nie bierze się z rozbudowanych mięśni nogi, lecz z prawidłowej mechaniki ruchu całego ciała. A wszystko zaczyna się od nogi podporowej. W momencie wyprowadzania kopnięcia, stopa nogi pozostającej na ziemi musi wyraźnie wykręcić się na zewnątrz, niemal prostopadle do celu, zaś pięta może przy tym lekko unieść się nad podłożem. Ten skręt otwiera biodro i pozwala skierować całą energię ciosu w bok nogi rywala.

Ustawienie stopy podporowej w stronę partnera to jeden z najczęstszych błędów, bo blokuje prawidłowy przebieg ruchu i wyraźnie osłabia trafienie. Siła kopnięcia pochodzi właśnie z rotacji biodra, a nie z samej nogi kopiącej. Jej zadaniem jest jedynie przeniesienie wygenerowanej mocy do celu.

Low kick to nie jedna, sztywna technika, lecz cały zestaw wariantów różniących się miejscem trafienia, sposobem wykonania i celem, jaki mają osiągnąć. W MMA najczęściej wymieniamy kopnięcie rywala w udo z zewnętrznej i wewnętrznej jego strony strony oraz coraz popularniejszy calf kick, czyli kopnięcie na łydkę.

Outside low kick to klasyczny wariant trafiający w zewnętrzną część uda przeciwnika. Noga podporowa musi być lekko ugięta, a noga kopiąca w momencie kontaktu zgięta pod kątem zbliżonym do 90 stopni. Uderzenie wykonuje się górną, najtwardszą częścią goleni, ustawioną poziomo względem uda. Ten wariant sprawdza się zarówno na przedniej, jak i tylnej nodze rywala.

Inside low kick, czyli kopnięcie w wewnętrzną stronę uda, ma dwa różne zastosowania. Wersja wykonywana jak szybki, wyprostowany kop przypomina technikę karate i służy głównie zadaniu bólu. Druga odmiana, z bardziej ugiętą nogą, działa jak pchnięcie i ma za zadanie wytrącić zawodnika z równowagi, a nie zadać maksymalne obrażenia.

Calf kick to kopnięcie skierowane niżej niż klasyczny low kick. Jego celem jest mięsień łydki, a właściwie okolice mięśnia piszczelowego przedniego. Wariant ten wykonuje się szybciej niż tradycyjny low kick na udo, co w efekcie pozwala błyskawicznie wrócić do gardy po trafieniu. Jego skuteczność polega na szybkim ograniczaniu mobilności rywala, a powtarzane trafienia utrudniają oparcie ciężaru ciała na atakowanej nodze i zmuszają do zmiany ustawienia w walce.

Wschodnie systemy walki rozróżniają dwie odmiany tego samego kopnięcia. Wersja sportowa prowadzona jest biodrem, noga kopiąca pozostaje rozluźniona i porusza się swobodnie niczym bicz, uderzając dolną lub środkową częścią goleni z długiego dystansu.

W wersji stosowanej w walce wręcz kierunek ruchu prowadzi kolano, a nie samo biodro. Noga pozostaje ugięta przez cały czas, dzięki czemu w uderzenie angażowana jest masa całego ciała, a kąt natarcia przypomina cięcie siekierą wykonywane z bliskiej odległości.

Obrona przed low kickiem opiera się na kilku sprawdzonych metodach, które różnią się poziomem ryzyka i wymaganym dystansem. Najpopularniejszą metodą jest tzw. shin check, czyli uniesienie nogi i wystawienie kolana oraz górnej części goleni na drodze kopnięcia. Trafienie własną, grubszą częścią piszczela sprawia, że to atakujący odczuwa większy ból, co skutecznie zniechęca go do ponawiania ataku. Alternatywą jest przechwycenie kopnięcia stopą, wykonywane z nieco większego dystansu niż blok golenią. Sprawdza się jednak, dopóki przeciwnik nie znajdzie się na tyle blisko, że na pełne przechwycenie stopą nie starcza już czasu i wtedy skuteczniejszy staje się blok golenią.

Część zawodników na najwyższym poziomie ostrzega jednak przed zbyt częstym unoszeniem nogi w obronie, dlatego że w razie błędu w ocenie dystansu kopnięcie może trafić w kostkę, co bywa groźniejsze niż przyjęcie go bezpośrednio na łydkę.

Najbezpieczniejszą opcją jest cofnięcie się poza zasięg, a następnie wejście z kontratakiem, zanim rywal (ewentualnie sparingpartner) odzyska pełną równowagę po wykonanym ruchu. Można też wejść w przeciwnika z bliska, jeszcze zanim kopnięcie nabierze pełnej siły.

Dodatkowo, jeśli rywal podczas wyprowadzania low kicka opuszcza ręce, otwiera się okazja na prosty kontratak w twarz, jeszcze nim jego noga dotrze do celu.

Kluczem do bezpieczeństwa jest odpowiednie ustawienie goleni względem celu. Do złamania dochodzi najczęściej wtedy, gdy kopnięcie trafia bezpośrednio w twardo zablokowaną goleń przeciwnika, zamiast w miękką tkankę uda lub łydki.

Inne sposoby ograniczania ryzyka kontuzji to: 

• unikanie kopnięcia na łydkę w odwróconych stójkach bez wcześniejszego przygotowania, 
• stopniowe budowanie odporności goleni na kontakt zamiast forsowania ich bez przygotowania, 
• trening z zabezpieczeniem podczas sparingu i pracy z partnerem.
  

Bezpieczny trening wymaga odpowiedniego sprzętu ochronnego, który pozwala pracować nad techniką bez obawy o bolesne stłuczenia. Dzięki nim można skupić się na ustawieniu stopy podporowej, rotacji biodra i szybkim powrocie nogi zamiast na tym, jak przetrwać kontakt z golenią partnera. Wysokiej jakości nagolenniki do kickboxingu, które pomogą zabezpieczyć nogę przed urazami, można znaleźć w sklepie Decathlon.

Low kick to jedna z najskuteczniejszych technik w sportach walki i MMA, bo odbiera przeciwnikowi stabilność, ogranicza jego ruch i ułatwia budowanie przewagi bez konieczności ryzykownego skracania dystansu. Kluczem do skuteczności jest prawidłowa mechanika ruchu, lecz nieprawidłowo wykonane niskie kopnięcie niestety niesie ryzyko obrażeń. Właśnie dlatego warto trenować z odpowiednim sprzętem ochronnym i pod okiem doświadczonego trenera.