Hurling, czyli najszybszy sport na świecie

Hurling to jeden z najbardziej nietypowych sportów na świecie. Łączy on w sobie tempo hokeja na lodzie, dynamikę piłki nożnej i kontaktowość rugby. Dyscyplina ta jest dumą Irlandii i jednym z najstarszych sportów zespołowych na świecie. Choć jej korzenie sięgają czasów kultury gaelickiej, do dziś cieszy się ona ogromną popularnością na Zielonej Wyspie. Wersja kobieca tej dyscypliny sportowej nazywa się camogie, ale sprowadza się do dokładnie tego samego: piłka, kij i zażarta walka o gole.

Zawodnicy uzbrojeni w kij jesionowego drewna (hurley) starają się posłać małą, twardą piłkę (sliotar) pomiędzy słupki rywala. Strzał ponad poprzeczką daje jeden punkt, a trafienie do bramki przeciwnika aż trzy „oczka”. Być może brzmi to dosyć prosto, ale cała magia tego sportu kryje się w tempie i intensywności gry. Hurling to naprawdę ciężka dyscyplina: szybka, wymagająca zręczności i odwagi. Ten miks sprawia, że przez wiele osób uważana jest za najszybszą grę zespołową na świecie.

Historia hurlingu sięga naprawdę odległych czasów. Pierwsze wzmianki o tej grze można znaleźć już w mitologii irlandzkiej. Wątek ten odnajdziemy między innymi w opowieści o legendarnej bitwie pod Moytura, a także w sagach o bohaterze Cuchulainnie. Ta niepozorna rzecz pokazuje coś bardzo ważnego. Hurling to nie tylko rozrywka, ale przede wszystkim sport wpisany w tożsamość narodową Irlandczyków.

Kiedy w XII wieku na wyspę dotarli Anglicy, wielokrotnie próbowali zakazać hurlingu. Sport ten był tak powszechny, że władze dostrzegały w nim wręcz zagrożenie dla porządku publicznego. Pomimo wprowadzania kolejnych ustaw ograniczających uprawianie hurlingu, dyscyplina ta przetrwała. Szczególnie silnie zakorzeniona była ona w okolicach Munster i Leinster, gdzie dla miejscowych stanowiła niezwykle istotny element lokalnej tożsamości.

Mecze hurlingu są rozgrywane na boisku o wymiarach od 135 do 145 metrów długości i od 80 do 90 metrów szerokości. Na obu końcach pola stoją charakterystyczne bramki w kształcie litery H. Poprzeczka pełni bardzo ważną rolę w strukturze bramki, ponieważ od tego czy piłka przeleci nad nią, czy pod nią zależy liczba przyznanych punktów. To właśnie głównie bramki stanowią znak rozpoznawczy hurlingu.

Cała przestrzeń podzielona jest na różne strefy. Mają one znaczenie w przypadku wykonywania rzutów wolnych oraz samej organizacji gry. Najważniejsze w tym wszystkim jest pole bramkowe, a także linie znajdujące się kolejno 20 i 65 metrów dalej. Pomimo ogromnego obszaru dynamika gry jest duża i gracz potrafi w kilkanaście sekund przemieścić się z jednej strony boiska na drugą. Na żywo potrafi robić to ogromne wrażenie.

Każda drużyna w hurlingu składa się z 15 zawodników. Ich ustawienie przypomina nieco to znane z piłki nożnej. Jest bramkarz, obrońcy, pomocnicy oraz napastnicy. Klasyczny mecz trwa 70 minut (dwie połowy po 35 minut). Warto jednak zaznaczyć, że w rozgrywkach niższego szczebla ten czas może być mniejszy. Nad prawidłowym przebiegiem spotkania czuwa aż ośmiu sędziów. Ta liczba może szokować, ale jest to konieczne przy tak dynamicznym sporcie i tak rozległym polu gry.

Tym, co wyróżnia hurling na tle innych sportów zespołowych, jest przede wszystkim sposób poruszania się z piłką i jej zagrywania. Dopuszczalne jest złapanie piłki w ręce, kopanie go lub przenoszenie na kiju. Nie można jednak przetrzymywać jej zbyt długo. Ze sliotarem można zrobić cztery kroki, a następnie trzeba się go pozbyć w dowolny sposób: podać, odbić od ziemi lub utrzymywać na kiju w trakcie biegu. Takie ograniczenie sprawia, że zawodnicy nie mają nawet chwili wytchnienia.

Nie da się ukryć, że hurling to szybki i kontaktowy sport. Ryzyko kontuzji jest wpisane więc w jego naturę. Gracze zobowiązani są nosić kaski z kratą chroniącą twarz, ponieważ na boisku często dochodzi do zderzeń, upadków i uderzeń kijem. Jedną z najbardziej narażonych na urazy częścią ciała są palce. Bolesne stłuczenia i złamania to codzienność graczy hurlingu. Często cierpią także mięśnie dwugłowe ud przeciążone podczas dynamicznych sprintów. Zdarzają się też mniej oczywiste urazy. W wyniku uderzeń może ucierpieć na przykład krtań lub miejsca intymne.

Czy potencjalne zagrożenia zniechęcają Irlandczyków do uprawiania tego sportu? Absolutnie nie. Dyscyplina ta, co roku przyciąga nowych młodych adeptów. Wbrew pozorom hurling uznawany jest za dosyć bezpieczny ze względu na określone zasady i rygorystyczne sędziowanie. Oprócz tego coraz większą uwagę przykłada się do profilaktyki – stosowania ochraniaczy, przygotowania fizycznego i szkoleń technicznych. Jeśli tylko gra się odpowiedzialnie, sport nie powinien doprowadzić do urazu.

W Irlandii hurling ma status niemal religii. Pomimo tego popularność tej dyscypliny w Polsce jest praktycznie zerowa. W przeszłości podejmowano jednak próby zainteresowania Polaków tym wyjątkowym sportem. W 2009 roku w Warszawie powstał klub, który oferował treningi hurlingu oraz futbolu gaelickiego. Niestety ta inicjatywa zakończyła się fiaskiem. W związku z niszowością dyscypliny w Polsce nie istnieją żadne regularne rozgrywki ani większe turnieje.

Teoretycznie amatorską grę w hurling można zorganizować na funkcjonujących w Polsce stadionach do rugby. Jest to dosyć podobna przestrzeń, a także pasuje kształt bramek. Problem polega na tym, że do rozegrania takiego spotkania potrzeba 30 osób, a przy niskim zainteresowaniu znalezienie takiej liczby chętnych graniczy z cudem. Najprostszym sposobem na doświadczenie hurlingu jest wyjazd do Irlandii. W Polsce gra ta może być co najwyżej prezentowana w ramach okazjonalnych pokazów w dużych miastach.

Uprawianie hurlingu w Polsce na oficjalnych zasadach jest niestety ciężkie do zrealizowania. Ale nikt przecież nie broni Ci spróbować zorganizować amatorskiego spotkania. Przestrzeń do gry, bramki, piłka, kije to coś, co można kupić i spróbować samodzielnie zbudować miniboisko. Do gry wystarczy jedynie kilku znajomych, którzy stworzą zespół i odrobina zaangażowania.