Kopnięcia karate – mae geri, mawashi geri i inne – sprawdź, jak wykonać!

Nazwy japońskie najczęściej opisują kierunek wykonania techniki albo część stopy używaną do uderzenia. Każde kopnięcie można wykonywać na różnych wysokościach, dlatego nazwa nie odnosi się do miejsca trafienia przeciwnika.

Strefy kopnięć obejmują:

• gedan – kopnięcia kierowane poniżej pasa, najczęściej w udo, kolano lub goleń, wykorzystywane do zaburzenia równowagi i ograniczenia mobilności przeciwnika,
  
• chudan – kopnięcia na wysokości brzucha, żeber i splotu słonecznego – najczęściej wykorzystywana strefa podczas treningów oraz zawodów,
  
• jodan – kopnięcia na wysokości głowy i szyi, które są bardziej widowiskowe, ale wymagają dobrej mobilności bioder, rozciągnięcia i bardzo stabilnej postawy.
  

Większość szkół karate uczy podobnego zestawu podstawowych kopnięć. Różnice występują przede wszystkim w wysokości wykonania, dynamice ruchu oraz sposobie ustawienia stopy po zakończeniu techniki. Każdorazowo wprowadza się ucznia stopniowo, aby opanował prostsze, mniej widowiskowe kopnięcia, by te zaawansowane wykonywał poprawnie technicznie i z odpowiednim przygotowaniem.

Mae geri oznacza kopnięcie wykonywane do przodu – kolano unosi się najpierw wysoko przed tułów, dopiero później następuje wyprost nogi. Najczęściej uderza się przodostopiem (koshi) albo poduszką stopy, rzadziej palcami skierowanymi ku górze czy ruchem bocznym. Po trafieniu noga wraca tą samą drogą, nie opada od razu na podłoże. Technika dobrze sprawdza się do utrzymywania dystansu oraz zatrzymywania przeciwnika, który próbuje skrócić odległość.

Wśród błędów w wykonywaniu wyróżnia się:

1. prostowanie nogi bez wcześniejszego uniesienia kolana,
   
2. odchylanie tułowia daleko do tyłu,
   
3. pozostawianie nogi wysuniętej po kopnięciu.

Jest to kopnięcie okrężne, w którym ruch rozpoczyna się od uniesienia kolana, następnie biodro wykonuje obrót, a goleń porusza się po łuku. Zależnie od stylu, uderza się podbiciem albo piszczelem i najczęściej celuje się w żebra, udo lub głowę. W karate sportowym mawashi geri często zdobywa najwyższe punktacje przy trafieniu w głowę, a w Kyokushin częściej wykonuje się je na wysokości tułowia lub nóg z pełnym kontaktem.

Błędem jest:

1. kopanie wyłącznie z kolana,
   
2. brak skrętu stopy podporowej,
   
3. zatrzymywanie ruchu przed celem.

Jest to uderzenie kolanem wykonywane z bardzo krótkiego dystansu. Kolano prowadzone jest dynamicznie w górę przy jednoczesnym przyciągnięciu przeciwnika lub wejściu w bliski kontakt. Technika pojawia się rzadziej w klasycznym karate niż w innych sportach walki, ale występuje w części interpretacji bunkai oraz niektórych odmianach karate kontaktowego.

Kopnięcie wykonywane piętą (pięta jest powierzchnią uderzającą), w którym noga unosi się wysoko, po czym opada pionowo lub po lekkim łuku. Stosuje się je głównie przeciw górnym strefom ciała albo barkowi, wymaga bardzo dobrej ruchomości bioder oraz kontroli równowagi.

Najczęstsze błędy to:

1. prostowanie nogi zbyt wcześnie,
   
2. brak kontroli podczas opuszczania pięty,
   
3. utrata równowagi po zakończeniu techniki.

Podstawowe nazwy pozostają takie same, jednak przepisy zawodów i filozofia treningu wpływają na sposób ich wykonywania. Podstawowe różnice to:

• w Kyokushin większość kopnięć wykonuje się z pełną siłą kontaktu,
  
• kopnięcia na udo oraz korpus pojawiają się znacznie częściej niż w karate nastawionym na zdobywanie punktów,
  
• charakterystyczne są niskie kopnięcia okrężne na nogi przeciwnika, których celem jest osłabienie jego mobilności,
  
• kopnięcia na głowę są wysoko punktowane, ale wymagają bardzo dobrej kontroli techniki,
  
• w Shotokan większy nacisk kładzie się na szybkość, precyzję i natychmiastowy powrót do pozycji wyjściowej po wykonaniu kopnięcia.

Podsumowując, jeśli chodzi o kopnięcia karate, nazwy są wspólne dla większości stylów, ale sposób wykonania może różnić się detalami technicznymi i regulaminem zawodów. Skuteczność techniki zależy przede wszystkim od pracy bioder, utrzymania równowagi i właściwego dystansu, sama siła nogi ma mniejsze znaczenie. Regularny trening pozwala stopniowo zwiększać wysokość kopnięć, zachowując jednocześnie kontrolę nad ruchem i bezpieczeństwo ćwiczących.