Na czym polega gra w fistball? Poznaj ten wyjątkowy sport!

Jeśli słyszysz o fistballu po raz pierwszy, to spokojnie, nie jesteś w tym sam. To niszowy, ale niezwykle widowiskowy sport drużynowy, który na pierwszy rzut oka przypomina trochę połączenie siatkówki z tenisem, ale w rzeczywistości to coś zupełnie nowego. Jego początki sięgają aż starożytnego Rzymu. Obecnie największą popularnością cieszy się on w państwach niemieckojęzycznych: Niemczech i Austrii, choć sympatyków nie brakuje mu również w Brazylii. W krajach tych potrafi zgromadzić prawdziwe tłumy na trybunach.

Na boisku rywalizują ze sobą dwie pięcioosobowe drużyny. Zadaniem graczy jest uderzanie piłki dłonią zaciśniętą w pięść. Nie jest to łatwe, dlatego też jej lot i odbicia sprawiają, że gra jest pełna niespodziewanych zwrotów akcji. Zasady przypominają te znane z innych gier zespołowych, chociaż fistball posiada kilka autorskich poprawek. Sport ten jest warty uwagi głównie ze względu na swoją dynamikę i efektowność. Jeżeli lubisz dyscypliny, gdzie technika spotyka się z atletyzmem, może to być propozycja dla Ciebie.

Pomimo że nie da się wskazać konkretnej daty powstania fistballu, historycy są pewni, że jego korzeni powinno się szukać w starożytnym Rzymie. Najstarsza wzmianka o tej grze pochodzi z 240 roku i została zapisana przez rzymskiego cesarza Gordiana III. W następnych stuleciach sport ten został nieco zapomniany. Swojego renesansu doczekał jednak w XVI wieku, stając się formą rozrywki dla szlachty. Co ciekawe, wzmiankę o fistballu możemy znaleźć nawet w dzienniku Johanna Wolfganga Goethego.

Prawdziwy przełom nastąpił w XIX wieku, gdy fistball dotarł do Niemiec za sprawą Georga Webera. To właśnie tam zaczęły się rodzić zasady, które znamy dzisiaj. Na początku organizowano pokazy na festiwalach gimnastycznych, a później także oficjalne mistrzostwa świata. Tempo rozwoju dyscypliny było zaskakujące. W 1927 roku w Niemczech działało już prawie 12 tys. drużyn. Dzięki emigrantom fistball dotarł również na inne kontynenty – do obu Ameryk oraz Afryki.

Czas największego rozwoju przypadł jednak na okres po II wojnie światowej. W 1960 roku powołano do życia Międzynarodową Federację Fistballu (IFA). To właśnie ona zorganizowała pierwsze w historii mistrzostwa świata. Męska edycja zadebiutowała w 1968 roku, a kobieca w 1994 roku. Impreza ta rozgrywana jest do dziś w czteroletnich odstępach czasu. Biorą w niej udział reprezentacje z całego globu, w tym na przykład Australia czy Republika Południowej Afryki.

Na boisku mierzącym 20 × 50 metrów rywalizują ze sobą dwie drużyny. Każda z nich składa się z pięciu zawodników. Pole gry przedzielone jest biało-czerwoną taśmą zawieszoną na wysokości dwóch metrów. W przeciwieństwie do klasycznej siatkówki, w fistballu do odbijania piłki stosowana jest zaciśnięta pięść. To właśnie nią gracze odbijają futbolówkę o wadze o 380 gramów i obwodzie nie większym niż 68 cm. Każda drużyna ma prawo do wybrania piłki przed wykonaniem serwisu. Różnice w ciśnieniu poszczególnych egzemplarzy potrafią być naprawdę znaczące dla taktyki.

Gołym okiem widać, że fistball i siatkówka mają wiele wspólnych elementów. Nie trzeba się jednak bardzo wysilać, aby dostrzec także wyraźne różnice. W fistballu zawodnicy schodzą często bardzo nisko, aby skutecznie odebrać piłkę za pomocą pięści. W siatkówce większość gry toczy się raczej w górze – wyskoki, rozegrania, ataki, a do odbicia używa się otwartej dłoni. Taka różnica sprawia, że oba te sporty charakteryzują się zupełnie różną od siebie dynamiką gry.

Następną różnicę można dostrzec w dynamice kontaktu z piłką. W fistballu każdy zawodnik ma tylko jedno odbicie. W takich okolicznościach odpowiedni wybór kierunku i precyzja podania stają się priorytetem. W siatkówce są trzy odbicia, ale zawodnicy mogą się nimi wymieniać w dowolny sposób. Ta różnica sprawia, że fistball jest sportem bardziej bezpośrednim, a siatkówka daje większą przestrzeń dla gry kombinacyjnej.

Fistball to sport, który może być uprawiany przez zdecydowaną większość osób. Wymaga on jednak dynamiki, szybkich reakcji oraz pracy w niskiej pozycji ciała. A to sprawia, że istnieje kilka przeciwwskazań do jego uprawiania. Problemem mogą być między innymi poważniejsze dolegliwości ze stawami (szczególnie kolanami, biodrami i kostkami), a także przewlekłe bóle pleców i choroby kręgosłupa. Duże znaczenie ma też układ krążenia. Osoby z nieleczonym nadciśnieniem, chorobami serca czy zaburzeniami równowagi powinny jeszcze raz przemyśleć swoje uczestnictwo w grze.

Gra, w której piłkę odbija się za pomocą zaciśniętej pięści może skutkować dodatkowym obciążeniem nadgarstków i łokci. Z tego powodu kolejnym przeciwwskazaniem są kontuzje w obrębie kończyn górnych. Ostrożność powinny wzbudzić wszelkie stany zapalne, uszkodzenia więzadeł czy odnawiające się urazy. Nie bez znaczenia jest też kondycja ogólna. Problemem w przypadku fistballu może być także brak przygotowania fizycznego czy słaba koordynacja ruchowa.

Niestety fistball nie jest dyscypliną olimpijską, choć marzy o tym wyróżnieniu od wielu lat. Nie oznacza to jednak, że nie ma dużych imprez, gdzie można obejrzeć ten sport. Fistball jest jedną z dyscyplin podczas The World Games. Są to igrzyska sportów nieolimpijskich, które gromadzą te aktywności, które nie znalazły miejsca w programie klasycznej olimpiady. To właśnie tam fistball ma swoją międzynarodową scenę i szansę, aby przyciągnąć fanów z całego świata.

Mecz fistballu to coś, co bez problemu można zorganizować samodzielnie. Wystarczy do tego trochę wolnej przestrzeni, siatka oraz piłka. Nie potrzeba wcale specjalnych boisk czy wynajmowania hali. Dzięki temu każdy może samodzielnie spróbować tej nietypowej aktywności i stwierdzić, czy jest ona czymś dla niego. W sporcie tym przede wszystkim chodzi o dobrą zabawę, więc zbierz ekipę znajomych i zorganizuj swój pierwszy mecz w fistball!