Qin Na (Chin Na) – chwytać i kontrolować. Czym jest ten element Kung Fu?

Techniki te spotyka się między innymi w różnych odmianach Kung Fu, szkołach Shaolin, niektórych stylach Tai Chi, a także w organizacjach takich jak YMAA, gdzie trening Qin stanowi odrębny element programu szkoleniowego. Qin Na zostało mocno spopularyzowane przez mistrza Yang Jing Minga.

Qin Na polega na przejęciu kontroli nad kończyną lub całym ciałem przeciwnika poprzez odpowiednie ustawienie własnego ciała, kierunek nacisku oraz wykorzystanie naturalnych ograniczeń ludzkich stawów. Z tego względu podczas zajęć ogromną rolę odgrywa dokładność wykonania. Niewielka zmiana kąta ustawienia nadgarstka albo łokcia może zmienić skuteczność techniki.

W szkołach klasycznych najczęściej mówi się o czterech filarach Qin Na:

• kontrolowanie stawów za pomocą dźwigni, 
  
• oddziaływanie na ścięgna i mięśnie,
  
• wykorzystanie ucisku na wybrane punkty anatomiczne, 
  
• ograniczanie swobody ruchu poprzez odpowiednie ustawianie ciała.
  

Jeśli chodzi o Qin Na, Kung Fu jest jednym z tradycyjnych chińskich sportów, którego system zawiera przynajmniej część takich technik. W jednych szkołach są one rozbudowane i stanowią osobny blok zajęć, w innych pojawiają się jako zastosowania ruchów wykonywanych podczas form.

Przykładowo, w niektórych odmianach stylu Białego Żurawia czy systemach Shaolin ćwiczący najpierw poznaje sekwencję ruchów, a dopiero później instruktor wyjaśnia, które fragmenty można interpretować jako przechwycenia, dźwignie lub kontrolę kończyny. Jedna forma ma więc dużo rozmaitych zastosowań praktycznych.

Pierwszy trening zwykle jest mało widowiskowy. Większość czasu poświęca się nauce prawidłowego chwytu, ustawienia dłoni i pracy całego ciała. Instruktor zwraca uwagę na ustawienie barków, kierunek skrętu bioder oraz sposób wykorzystania ciężaru własnego ciała.

Dopiero później pojawia się praca z partnerem. Ćwiczący uczą się wyczuwać moment utraty równowagi, odpowiednio dozować nacisk oraz kontrolować ruch drugiej osoby bez wykonywania gwałtownych szarpnięć. W wielu szkołach kolejne etapy obejmują również ćwiczenia rozwijające czucie kontaktu, płynne przechodzenie między technikami i zachowanie równowagi podczas przemieszczania.

Jednym z zagadnień będących sednem omawianych technik jest wykorzystanie określonych miejsc na ciele o większej wrażliwości na ucisk. Są to tak zwane punkty witalne. W tradycyjnych przekazach wiąże się je z pojęciami ming, shu oraz przebiegiem kanałów krążenia energii opisanych w klasycznej medycynie chińskiej.

We współczesnym nauczaniu instruktorzy zwykle tłumaczą te zagadnienia również z punktu widzenia anatomii. Omawiają przebieg nerwów, ścięgien oraz miejsc szczególnie podatnych na ból lub ograniczenie ruchu. Dzięki temu ćwiczący łatwiej rozumie, dlaczego określona technika działa właśnie w taki sposób i może skupić się na atakowaniu określonych miejsc, by osiągnąć swój cel w walce.

Nie potrzebujesz specjalistycznego wyposażenia, aby rozpocząć treningi. Wystarczy wygodny strój sportowy umożliwiający swobodne poruszanie się oraz partner do ćwiczeń. Znacznie ważniejsze od siły fizycznej okazują się cierpliwość i dokładność, nie musisz być więc osobą atletyczną ani doświadczoną w jakichkolwiek sportach.

Nauka rozpoczyna się od prostych przechwyceń dłoni i nadgarstka, następnie dochodzą bardziej złożone kombinacje angażujące barki, łokcie czy całe ciało. Wielu instruktorów zaleca równoległe ćwiczenia poprawiające mobilność barków, siłę chwytu i stabilizację tułowia, ponieważ ułatwiają one wykonywanie technik w kontrolowany sposób.

Osobom wysportowanym, rozciągniętym i przyzwyczajonym do wysiłku fizycznego może być łatwiej wejść w świat Qin Na, jednak nie są to wymogi konieczne do rozpoczęcia treningów sztuki walki. 

Podsumowując, Qin Na jest rozbudowanym systemem technik obecnych w wielu chińskich sztukach walki. Łączy pracę chwytów, dźwigni, kontroli stawów oraz tradycyjne elementy związane z oddechem i filozofią treningu. Współczesne szkoły uczą tych metod stopniowo, począwszy od biomechaniki ruchów, po analizę anatomii i doskonalenie złożonych kombinacji. 

Należy dokładnie poznać zasady stojące za techniką, reguły bezpieczeństwa i uzbroić się w cierpliwość podczas nauki.