Randori („swobodne chwytanie”) to forma treningu w judo polegająca na ćwiczeniu technik w warunkach zbliżonych do walki, ale bez nastawienia na rywalizację i zwycięstwo. Zawodnicy ćwiczą z partnerem, próbując wykonywać rzuty, trzymania, dźwignie lub duszenia.
W przeciwieństwie do shiai (walki turniejowej), randori nie ma na celu wyłonienia zwycięzcy. Jest przede wszystkim sposobem na rozwijanie umiejętności, refleksu i zdolności reagowania na ruchy przeciwnika. Randori ma przygotować judokę do realnej walki poprzez naukę stosowania technik w ruchu i pod oporem przeciwnika.
Pozwala sprawdzić skuteczność poznanych technik, nauczyć się reagowania na nieprzewidywalne sytuacje, poprawić kondycję i wytrzymałość, zwiększyć pewność siebie podczas walki, rozwijać szacunek, kontrolę i współpracę. Warto pamiętać, że Jigoro Kano, twórca judo, traktował randori jako jeden z najważniejszych elementów treningu, ponieważ pozwalało łączyć technikę (waza), ciało (tai) i umysł (shin) w praktycznym działaniu.