Rodzaje chwytów wspinaczkowych - bezpieczny trening wspinaczki 

Chwyty do wspinaczki dzieli się na różne typy – każdy z nich jest dostosowany do innego rodzaju kształtu, nawierzchni i faktury terenu, po którym wspinacz planuje wejść. Poniżej poznasz często spotykane chwyty.

1. Krawądka (edge)

Mianem tym określa się wąski, cienki uchwyt, najczęściej z bardzo ostrą krawędzią, który chwyta się opuszkami palców. Wymaga on dużej precyzji i siły uchwytu, bo miejsca na zaczepienie się jest niewiele. Krawądki często znajdziesz na naturalnych skałach wspinaczkowych, choć bywają również stosowane na ściance. 

2. Klamy (jug)

Klama to duży, komfortowy uchwyt, który możesz w całości objąć dłonią. Jest dobry do nauki dla początkujących wspinaczy, bo łatwo się go chwycić. Umożliwia on także moment odpoczynku jeżeli wspinasz się w terenie, który jest trudny – taki chwyt stanowi chwilę oddechu i możliwość odpoczynku dla rąk.

3. Podchwyt (undercalling)

Ten rodzaj chwytu polega na złapaniu go od dołu i ściągnięciu go w dół, dzięki czemu Twoje ciało przesuwa się ku górze. Również wymaga sporej siły palców i pewnego ścisku. Często znaleźć go można w sytuacjach, gdzie trasa wspinaczkowa prowadzi z nachyleniem w dół. Ważne jest, by umieć utrzymać odpowiednią pozycję ciała. 

4. Odciąg (sidepull)

Tego typu chwyt łapie się od boku, by następnie przyciągnąć ciało do ściany. Sprawdza się szczególnie przy pochyłych powierzchniach, na naturalnych skałach, gdzie trudno o inne manewry. Angażuje bark i tułów, również wymaga pewnego, mocnego ścisku. 

5. Dziurka (pocket)

Jak wskazuje nazwa, chwyt ten to niewielka, pusta dziura, do którego wkłada się palec lub kilka, choć najczęściej jest to tylko ten wskazujący. Jest to trudny chwyt, wymagający mocnego ściskania i uważności, bo łatwo jest przeciążyć dłoń i doznać kontuzji. Narażony bywa troczek lub ścięgno palca, dlatego ten kontuzjogenny chwyt dobrze jest wielokrotnie przećwiczyć w bezpiecznych warunkach. 

6. Oblaki (sloper)

Obły, zaokrąglony chwyt o gładkiej, bezpiecznej powierzchni. Trudno jest go ścisnąć ze względu na kształt, dlatego wymaga dobrej techniki i tarcia (przyda się magnezja). Zdecydowanie dla doświadczonych wspinaczy o mocnych kciukach. 

7. Łuczek (pinch)

Przypomina uchwyt, który trzeba ścisnąć kciukiem i palcami po drugiej stronie. Trzymanie się go polega na ściskaniu łuczka, tak jak wyciska się sok z cytryny.

Są to nie tyle typy chwytów, co techniki zatrzymania. Chwyt otwarty to luźniejsze ułożenie palców, gdzie nie zgina się stawów, przez co chroni się paliczki. Wymaga większej siły. Z kolei chwyt zamknięty jest wówczas, gdy palce są mocno zgięte, a kciuk blokuje dłoń. Ten chwyt do wspinaczki jest mocniejszy ale, niestety, również bardziej kontuzjogenny.

Chwyty do ścianki wspinaczkowej można trenować w zaciszu domowym uprawiając tak zwany home climbing. Do tego celu potrzebna jest chwytotablica, czyli specjalna tabliczka, którą przybija się do ściany na przykład nad drzwiami. Trening wykonuje się w sposób szybki i przyjemny, bo tablica treningowa zawiera w sobie standardowe chwyty, których później będziesz używać na ściance lub w terenie.

Wystarczy znać podstawowe zasady, aby rozpocząć skalny domowy plan treningowy – na sucho, w komfortowych warunkach, wtedy, kiedy masz czas, a nie kiedy pogoda na to pozwala.

Wspinaczki nie warto unikać, jeśli planujesz chodzić po górach, bo apetyt rośnie w miarę jedzenia i w końcu może pojawić się chęć na zdobycie czegoś trudniejszego. Wystarczy przyswoić podstawowe nazwy chwytów i techniki ich łapania, a następnie udać się na trening w teren lub na ściankę. 

Pamiętaj, by mieć ze sobą dobrej jakości sprzęt wspinaczkowy, kaski wspinaczkowe i dopasowaną odzież oraz buty wspinaczkowe!