Duszenie gilotynowe – Guillotine Choke – czym jest i gdzie się je wykorzystuje?

Duszenie gilotynowe zalicza się do technik kończących wykorzystywanych przede wszystkim w brazylijskim jiu-jitsu, grapplingu oraz mieszanych sztukach walki. Najczęściej pojawia się w sytuacjach przejściowych, gdy zawodnicy zmieniają pozycję lub próbują przejąć inicjatywę podczas walki w zwarciu.

Spotyka się takie określenia jak gilotyna MMA, gilotyna BJJ czy gilotyna chwyt, które odnoszą się do tej samej grupy duszeń w odmiennych dyscyplinach lub kontekstach sportowych.

Jest to technika efektowna i efektywna, dlatego należy do zapamiętywalnych i rozpoznawalnych elementów sparingów w różnych sztukach walki.

Mechanizm gilotyny opiera się na odpowiednim ustawieniu ciała obu zawodników i wykorzystaniu anatomii szyi. Jest to tak zwane duszenie krwionośne, które – w przeciwieństwie do wersji oddechowej – nie blokuje dostępu powietrza, nie uciska dróg oddechowych.

Jest to istotne, bo wiele osób nieznających podstaw chwytów kontaktowych może oceniać gilotynę jako bardziej ryzykowną dla zdrowia, niż jest w rzeczywistości. Nie oznacza to jednak, że technika jest całkowicie neutralna, bo potrafi skutecznie wyłączyć przeciwnika ze sparingu w ciągu jednej chwili.

Istotne jest to, by przestrzegać zasad bezpieczeństwa i umieć wychwycić moment, w którym oponent się poddaje. Gilotyna jest bardzo skuteczna, bo za jej pomocą można obezwładnić osobę znacznie silniejszą od siebie.

Poszczególne warianty różnią się przede wszystkim sposobem kontroli przeciwnika, ustawieniem ciała oraz momentem, w którym zawodnik decyduje się na przejście do próby poddania. Niektóre odmiany częściej spotyka się w brazylijskim jiu-jitsu, gdzie walka koncentruje się na kontroli pozycji. Inne zyskały popularność głównie w MMA.

• Klasyczna gilotyna
  
  Duszenie obejmuje szyję oraz jedną rękę przeciwnika. Jest trudniejsza do wykończenia, ale bardzo mocno utrudnia rywalowi ucieczkę i przejście gardy.

• Gilotyna bez ręki
  
  Wariant gilotyny, w którym oplata się wyłącznie szyję rywala. Generuje bardzo silny i natychmiastowy nacisk na tchawicę, ale daje mniejszą kontrolę nad ciałem przeciwnika.

• Gilotyna Marcelotine / z wysokim łokciem
  
  Rodzaj gilotyny, w której ręka dusząca przechodzi głęboko, a wolna ręka chwyta nie dłoń, lecz Twój własny biceps. W ten sposób blokujesz rotację głowy rywala.
  

• Gilotyna w stójce
  
  Ten rodzaj gilotyny zakłada się w tak zwanym klinczu albo jako kontrę po nieudanym wejściu w nogi. Wykorzystuje grawitację, wygina przeciwnika w łuk, zanim walka trafi do parteru.

Klasyczny wariant zakłada wykonanie gilotyny w parterze, w zamkniętej gardzie, kiedy przeciwnik zostawia głowę nisko. Najpierw należy wykonać chwyt szyi – wsunąć przedramię pod szyję przeciwnika z przodu. Głowa powinna znajdować się głęboko pod Twoją pachą, a Twój nadgarstek – tuż pod grdyką oponenta.

Następuje zamek, czyli zapięcie rąk. Drugą ręką chwyć palce ręki duszącej. Kolejno zamknij pozycję, wykonując gardę. Zapnij nogi wokół tułowia rywala opadając na plecy – pamiętaj, że konkurent nie może przejść Twojej pozycji do boku.

Skręć lekko biodra w stronę ręki duszącej i zakończ gilotynę – przyciągnij łokcie do swojego tułowia, napnij core i unieś przedramiona w górę. Wypychaj biodra do przodu i pracuj całym ciałem do momentu, aż przeciwnik się podda lub trener czy sędzia przerwą walkę.

W zawodowym MMA zawodnicy wielokrotnie przechodzą ze stójki do parteru i odwrotnie. Podczas tych dynamicznych zmian, często trafia się okazja właśnie do założenia gilotyny. Technika jest jednak wykorzystywana także w BJJ, choć tam sposób budowania przewagi opiera się na nieco innych sekwencjach ruchowych.

Jeżeli chodzi o techniki takie jak gilotyna, KSW i inne światowe organizacje sportów walki często kojarzone są właśnie z tego typu chwytami. To widowiskowe, spektakularne zakończenia medialnych i słynnych pojedynków, które dostarczają wielu emocji. Często zdarza się, że słabszy fizycznie zawodnik wygrywa walkę właśnie poprzez umiejętnie założoną gilotynę.

Szkolenie rozpoczyna się od poznania zasad anatomii oraz bezpieczeństwa technik kończących. Dopiero później uczestnicy szkolą pozycję, umiejętność poruszania się po macie i podejmują pierwsze próby kontrolowanego zakładania gilotyny.

Nauki nie rozpoczyna się od sparingów i początkowo adepci nie przykładają do ruchów dużej siły. Instruktorzy wprowadzają elementy stopniowo i powoli, aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ćwiczeń.

Należy ściśle współpracować z trenerem, dokładnie rozumieć mechanikę ruchu, słuchać instruktora i przeciwników, szczególnie w kontekście momentu, w którym należy przerwać chwyt – gdy oponent się podda.

Jednym z najczęściej obserwowanych błędów jest próba zastąpienia prawidłowej techniki siłą mięśni. Takie podejście zwykle prowadzi do szybkiego zmęczenia i utraty kontroli nad pozycją, nie przyniesie oczekiwanych rezultatów – gilotyna należy do tych ruchów, w których precyzja wykonania jest ważniejsza od przyłożonej siły.

Inny błąd to pośpiech, czyli próba jak najszybszego zakończenia akcji. Doświadczeni zawodnicy wiedzą, że równie ważne jest wcześniejsze stopniowe budowanie przewagi, a o skuteczności decyduje wybór odpowiedniego momentu.

Podczas treningów często popełnia się błąd w postaci spóźnionej reakcji. Partnerzy powinni stale się komunikować i przerywać ćwiczenie natychmiast po usłyszeniu sygnału poddania się.

Podsumowując, duszenie gilotynowe jest jedną z najbardziej znanych technik kończących wykorzystywanych głównie w MMA, choć można spotkać ją także w BJJ i innych sztukach walki. Chwyt często przesądza o wyniku pojedynku, a poprawne założenie gilotyny pozwala osiągnąć przewagę nawet temu zawodnikowi, który jest nieco słabszy fizycznie.

Technika wymaga cierpliwej nauki i bezwzględnego przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Nauka odbywa się stopniowo, pod okiem doświadczonego trenera.